Co dziwnego w tym, że karty kredytowe są dostępne dzisiaj nawet dla studentów? Ano fakt, że przecież żaki nie zarabiają, studiują przecież, a więc ich zdolność kredytowa dzisiaj jest zerowa. No ale potencjał w przyszłości duży. Ta idea przyświeca bankom przy wydawaniu kart kredytowych dla studentów.

Bank wydający kartę kredytową dokonuje swego rodzaju inwestycji, która wcale nie musi przynieść zysku. Dlaczego inwestycja? Bo wytworzenie plastykowego pieniądza kosztuje. Tak samo wprowadzenie jej marketing, proces sprzedaży oraz proces śledzenia sprzedaży. A zyski są liczone od opłat związanych z kartą, a więc opłata roczna i odsetki od niespłaconego na czas kredytu. Opłata roczna może jednak i często wynosi 0, a oprocentowanie może zostać nie pobrane w sytuacji, kiedy dany klient spłaca zadłużenie na czas…

Czy w tym kontekście warto inwestować w karty kredytowe dla studentów? Po pierwsze jest przecież ryzyko, że debet nie zostanie spłacony, bo przecież student nie osiąga regularnych przychodów. Po drugie transakcje przez niego dokonywane mogą być o małej wielkości, bo student nie ma dużych potrzeb… Gdzie zatem sens emitowania kart dla studentów? To inwestycja w przyszłość…

Założenie jest takie, że robi się karty kredytowe dla studentów tych uczelni, które mają raczej charakter elitarny, nobliwy, a nie dla studentów uczelni powiedzmy mniej uznawanych. Po drugie idea jest taka, aby łapać, przywiązywać do siebie studentów jeszcze na wstępnym etapie ich kariery. Niech współpraca nawiąże się jeszcze wtedy, kiedy dla banku pozyskanie klienta jest tańsze i łatwiejsze. Jak już studenciak będzie menedżerem dużej korporacji może być za późno…